به نام خدا

برنامه­ی گروه کوهنوردی البرز به ارتفاعات الوند همدان :

( 30/8/87 الی 1/9/87 )

  خوابم نمی­بره ... ! هميشه شب قبل از برنامه­های کوهنوردی خواب به چشمانم نمی­آيد ... ! 5 سالِ که اينطور هستم ! بالاخره صبح شد ... .

قرارِ ساعت 14:۳۰ حرکت کنيم . از اول صبح کارهايم را تنظيم می­کنم تا با خيال آسوده به سفر بروم . ساعت 15:00 آقای حامد رزاقی با اتومبيل شخصی­اش به همراه آقای ميثم خضری دنبالم می­آيند . در نقاط ديگر شهر آقايان محمد رحيمی­تبار و امير فرخاد را سوار می­کنيم . آقای رزاقی همنوردان را معرفی می­کنند و آقای رحيمی­تبار به عنوان راهنما تعيين می­شوند . در راه همنوردان بيشتر با هم آشنا می­شوند و شوخی­هايشان افزايش می­يابد .

حدود ساعت 18:00 به همدان می­رسيم . شهر قشنگيست . به پيشنهاد يکی از همنوردان در شهر گردشی می­کنيم و ساعت 19:00 به منزل يکی از آشنايان آقای رحيمی­تبار می­رويم و شام را مهمان ايشان می­شويم . پس از صرف شام و صحبت­های آقای رحيمی­تبار رأس ساعت 22:00 خاموشی زده می­شود و بنا می­شود رأس ساعت 5:00 از خانه به سمت الوند حرکت کنيم ..

« و باز هم خواب مرا اسير خودش نمی­کند و هيجانی که در دل دارم بيشتر و بيشتر می­شود » .

پس از صرف صبحانه حدود ساعت 5:00 به سمت منطقه­ی گنجنامه حرکت می­کنيم . در شهر باران پاييزی شروع به باريدن می­کند و خبر از هوای برفی بر روی قله می­دهد . در يکی از مساجد نماز صبح را اقامه می­کنيم و پس از آن به حرکت ادامه می­دهيم .

در منطقه­ی گنجنامه کوهنوردانی را می­بينيم که با استواری به سوی الوند گام برمی­دارند . و ما هم حرکت را آغاز می­کنيم . پس از عبور از شيب­های تند و سنگ­های خيس و برفی به پناهگاه ميدان ميشان می­رسيم . حدود 100 نفر از کوهنوردان مناطق مختلف کشور در پناهگاه مشغول ميل نمودن صبحانه هستند . ساعت ، 7:30 دقيقه­ی صبح را نشان می­دهد . در پناهگاه مشغول خوردن ميوه می­شويم . راه سختی در پيش داريم .

ساعت 8:00 به سمت پناهگاه کلاغ­لان حرکت می­کنيم . هرچه­قدر بالاتر می­رويم هوا بدتر می­شود . باد شديدی شروع به وزيدن می­کند و برف­های تازه را به صورتمان می­کوبد . هوا بسيار خراب شده است ، اما گروه همچنان مصمم و استوار به راه خود ادامه می­دهد . مه غليظی جلوی ديدمان را گرفته است . تشخيص مسير بسيار سخت است . آقای رحيمی­تبار به دليل آشنايی زياد با مسير ، راه­های درست را انتخاب می­کند و به سمت پناهگاه کلاغ­لان پيش می­رود .

مه بسيار غليظ است و وسعت ديدمان به بيشتر از 3 متر نمی­رسد . به سختی پناهگاه کلاغ­لان را پيدا می­کنيم و در جمع حدود 30 نفر از کوهنوردان حرفه­ای ناهار را ميل می­کنيم . ساعت 12:15 از پناهگاه به سمت الوند حرکت می­کنيم . سرعت باد به بيش­از 80 کيلو­متر در ساعت رسيده است . صعود به قله امری محال شده است . راهنما از صعود صرف نظر می­کند و راه بازگشت را پيش می­گيرد . در همين حين هوا صاف می­شود و ما توانستيم به مدت 5 ثانيه قله را نظاره­گر باشيم . دوباره هوا خراب می­شود . باد به حدی شديد است که مانع حرکت ما می­شود . پس از ديدن قله ، من و آقای حامد رزاقی بسيار مشتاق شديم قله را صعود کنيم . با راهنما صحبت کرديم و بالاخره ايشان راضی شد که ما دو نفر به سمت قله برويم ولی اگر هوا خيلی بد بود ، بازگرديم .

دوستان راه بازگشت را پيش گرفتند و من و آقای حامد رزاقی مسير قله را . چون قله را نمی­ديديم مجبور بوديم فقط به سمت بالا برويم . در بعضی از مناطق تا کمر در برف فرو می­رفتيم . واقعاً توانی برايمان نمانده بود . بالاخره به جايی رسيديم که قله را به صورت سايه­ای رؤيت کرديم و فهميديم راه را درست آمده­ايم .

پس از عبور از سنگ­های يخ­زده در ساعت 13:15 دقيقه­ی جمعه يکم آذر­ماه سال يکهزار و سيصد و هشتاد و هفت قله را تسخير گام­های خود نمو­ديم . پس از چند دقيقه استراحت به دليل بدی هوا مجبور به ترک قله شديم و راه بازگشت را پيش گرفتيم . در چندين مرحله مجبور شديم از تجربيات سنگ­نوردی استفاده کنيم و پايين بياييم . بالاخره با تلاش زياد در ساعت 15:00 به پناهگاه ميدان ميشان رسيديم و پس از صرف چای به سمت آبشار گنجنامه و اتومبيل حرکت کرديم . در راه مقداری از زباله­هاي که مردم در کوه رها ساخته بودند جمع کرده و همراه خود پايين آورديم .

اتومبيل و همنوردان انتظار ما را می­کشيدند . ساعت 16:00 بود . به محض رسيدن ، سوار اتومبيل شديم و به سمت منزل دوست آقای رحيمی­تبار رفته تا وسايلی که آنجا گذاشته بوديم را برداريم . بعد از خواندن نماز و جمع کردن وسايل و تعويض لباس­ها به سمت قم حرکت کرديم .

در بين راه همنوردان با يکديگر درباره­ی سفر صحبت می­کردند ولی من فقط به فکر قله­هايی بودم که می­خواستم در آينده بر روی آن­ها قدم بگذارم ... .