براي رسيدن به درياچه‌هاي كوچك و زيباي «تار» و «هوير» كه همچون دونگين فيروزه اي در ارتفاع ۲500 متري كوه هاي البرز قرار دارند بايد از راه پر پيچ و خمي در زير نگاه قله دماوند بگذريد كه انتهايش سكوت سكر آور و آبي زلال آب پاك ، خستگي مسير را از تن هر گردشگري بيرون مي‌آورد.

براي رسيدن به درياچه تار بايد از جاده فیروز کوه و شهر دماوند بگذریم. از تهران تا دماوند يك‌ساعت راه است و از دماوند تا درياچه تار هم يك ‌ساعت طول می کشد که مسافتی در حدود ۱۷ کیلومتر می باشد.(البته با سواری ۱ ساعت، با مینی بوس ۲ ساعت) از روستاي چنار به بعد، جاده خاكي مي‌شود و ناهموار با گردنه‌هاي متعددي كه از آنها نماي تماشايي قله دماوند ديده مي‌شود.
اهالي علت آمدن مردم به اين منطقه را فرار از دست مغول‌ها مي‌دانند و مي‌گويند: «در قديم روستاها و آسياب‌هاي فراواني در منطقه بوده اما ريزش برف فراوان مردم را از منطقه فراري داده است.»
گردنه را كه رد كنيد، جاده با شيب تندي به تار رود مي‌رسد. سمت چپ رود هم جاده‌اي است كه به دره‌اي به نام سيستان ختم مي‌شود، كه به گفته مردم بومي منطقه آثار باستاني فراواني در آن وجود دارد و بسياري را براي كشف عتيقه به اينجا مي‌كشاند. پس از گذشتن از يك بلندي بالاخره «درياچه تار» ديده مي‌شود. درياچه‌اي كوچك و زيبا كه آبي‌اش، آبي‌تر از هر آبي است و زلالي آب آن را جلوه‌اي دو چندان داده است.
درياچه تار در ارتفاع ۲۵00 متري در عرض جغرافيايي 35 درجه و 43 دقيقه و طول جغرافيايي 52 درجه و 51 دقيقه در مابين خط‌الرأس زرين كوه و دو برار قرار دارد و بيشترين طولش 5/1 كيلومتر است. آب اين درياچه با ماهي‌هاي قزل‌آلاي خال قرمز و ماهي زردكش، حاصل جوشش چشمه‌هاي زير آن و آب شدن برف‌هاي كوه‌هاي اطراف و رودخانه كوچك فصلي است. در اطراف درياچه هيچ گونه پوشش جنگلي و درخت وجود ندارد و بادهاي غربي سرد هميشه در تار مي‌وزند. در ايامي نه چندان دور آويشن‌هاي فراواني در منطقه وجود داشته كه به خاطر فرسايش شديد ديگر اثري از آنها باقي نمانده است.
تنها تسهيلات گردشگري منطقه، كانكس سازمان محيط‌ زيست است كه آب آشاميدني سالم عرضه مي‌كند و چند سرويس‌ بهداشتي و پاركينگي كه در نزديك درياچه قرار گرفته است.
«براي ماهيگيري در درياچه هم بايد هزينه داد، که هر چوب صيادي پنج هزار تومان است. گر كمي دقت كنيد و خوش شانس باشید جای پاي كل و قوچ را مي‌توانيد در اطراف درياچه ببينيد. مجوز شكار در اينجا براي كسي صادر نمي‌شود و شنا و قايق‌سواري در درياچه تار ممنوع است.
با كمي پياده‌روي به درياچه «هوير» مي‌رسيم كه در حدود نصف درياچه تار است، مسير ماشين ‌رويي هم وجود دارد كه زماني راه معدن بوده است به طرف هوير مي‌رود. دره هوير سرسبز و پردرخت است و چشمه‌ها و بركه‌هاي فراواني در آن ديده مي شود. در ادامه مسير بعد از روستاي هوير، جاده فيروزكوه است، اين جاده هم يكي از راه‌هاي رسيدن به درياچه است كه با وجود مسافت بيشترش، باصفاتر است.
بهترين فصل براي رفتن به درياچه‌هاي تار و هوير خرداد ماه و در اوج زيبايي طبيعت است.
درياچه تار را مي‌توان يك روزه رفت و برگشت، گر چه شب خوابي در كنار درياچه مي‌تواند شبي دلپذير را با سكوتي سحرآميز براي شما به ارمغان آورد.